Είναι Αλήσεια? (Μιλάνο?)

είμαι κακόκεφοχ, κεφταίει ο καιρόχ!

http://www.perek.gr/

Αίθουσα πολιτισμού ΠΕΡΕΚ :
Με κάθε επίσκεψη στο ΠΕΡΕΚ,
μια έκθεση τέχνης σας περιμένει.
Ρωτήστε μας τι έχουμε για εσάς αυτές τις μέρες...

και εγώ ο μαλάκας ακόμα να διαβάσω τη ζωή!!!

Just Cavalli (σέτην)

Εδώ και ένα χρόνο δεν χρησιμοποιώ (φοράω που θα έλεγαν κάποιοι) άρωμα.
Δεν έχω. Δεν αγόρασα. Καμμιά φορά χρησιμοποιώ του αδερφού μου.
Το <<καμμιά φορά>> μεταφράζεται ως <<συχνά>> ή και <<κατά κόρον>> στην περίπτωση που εγώ εξιστορώ την κατασπατάληση πόρων που μου παρέχονται από τον αδερφό μου.
Ο ίδιος δεν έχει τέτοια κωλύματα.
Το τελευταίο μου άρωμα, δεν θα το πω για να μην κάνω διαφήμιση, όχι ότι είμαι σκηνοθέτης και απλά λέω: <<Δεν κάνω διαφήμιση>>. Γιατί αυτό καμμιά φορά το λένε οι σκηνοθέτες και φυσικά εννοούν ότι δεν ασχολούνται με τη διαφήμιση. Άσχετα αν ασχολούνται χωρίς να το ξέρουν αφού προϊόντα είναι όλα.

Ήταν κακή επιλογή το τελευταίο μου άρωμα, αλλά δεν έφταιγα γιατί είχα σαστίσει με την κοπέλα στο μαγαζί που πσέκαζε τα δοκιμαστικά (δοκιμαστικό για διαφήμιση?) φύλλα κατά συρροή, και δεν προλάβαινα να καταλάβω τι είναι και ποιό μου αρέσει. Μπορείς να ξεχωρίσεις με την όσφρηση μόνο ποιό πρατήριο βενζίνης (aka βενζινάδικο) έχει την καλύτερη τζίνα? Αλίμονο.
Θέλει το χρόνο του αυτή η διαδικασία. Ήθελα κάτι καινούριο όμως και πάλι άκουσα τον αδερφό μου ο οποίος έχει γενικότερα περισσότερο απλουστευμένους μηχανισμούς ανάλυσης επιλογών και λήψης αποφάσεων. Έτσι εγώ τον ακούω ώστε μετά να έχω το αναφαίρετο δικαίωμα τις επίρριψης του βάρους των αποφάσεων, μαζί με τα επακόλουθα βρισίδια, σε αυτόν. Έτσι περνάει ευχάριστα ο χρόνος στο πατρικό μας σπίτι.
Να τονίσω ότι ούτε ο αδερφός μου έχει ιδιαίτερες επιδόσεις στη διαφήμιση, αφού είναι τόσο ειλικρινής και αγαθός, στο σημείο που όταν μια περίοδο της ζωής του χρειάστηκε να δουλέψει σε φούρνο για να βγάλει το ψωμί, όχι κυριολεκτικά γιατί δούλευε σαν πωλητής, οπότε τα έβαζε στο ράφι και τα πουλούσε, ο φούρνος ήταν αλλού, κοντά στο σταθμό των τραίνων, οπότε καμμιά σχέση, συνεπώς θα μπορούσα να πώ εξ΄αρχής ότι δούλευε σε πρατήριο άρτου, που θα κολλούσε και με τα πρατήρια βενζίνης παραπάνω θα γλίτωνα και μερικές γραμμές, και δεν θα έχανα και τον ειρμό μου.
Όταν μια γιαγιά-πελάτισσα που ήθελε να αγοράσει κουλουράκια τον ρώτησε, ρητορικά ίσως, αν είναι φρέσκα, ο ίδιος δεν δίστασε στιγμή να ζητήσει διευκρινήσεις.
-Ποιά, αυτά?
-Ναι.
Είπε η γιαγιά.
-Όχι. Απάντησε ο αδερφός μου.

Αυτό που κατά βάθος εννοούσε ο αδερφός μου ήταν ότι υπήρχαν στην βιτρίνα σαφώς φρεσκότερα, τουλάχιστον σχετικά με την άφιξή τους στο πρατήριο, κουλουράκια. Η τεχνολογία τροφίμων έχει φτάσει την συντήρηση τροφίμων στα άκρα. Ο παλιός μου κουρέας στη Βέροια, μου είχε πεί ότι παλιότερα ήταν ζαχαροπλάστης (τώρα που το σκέφτομαι και ο κουρέας ήταν μια μάλλον κακή επιλογή, στην οποία ο αδερφός μου τουλάχιστον παρέμεινε αμέτοχος), και το μεγάλο πανηγύρι στη ζαχαροπλαστική γίνονταν με τα παστάκια που προσφέρουν στις βαφτίσεις. Την ημέρα της παρασκευής τους, η οποία δεν συνέπιπτε πάντα να είναι Παρασκευή, η υφή τους ήταν κάπως σκληρή, σαν μπαγιάτικα. Με το πέρασμα του χρόνου όμως, μετουσιώνονταν σε φρεσκότατα παστάκια που η διάρκεια ζωής τους έφτανε και τα τρία χρόνια. Εξέπεμπαν την φρεσκάδα τους τη στιγμή που η ηλικία τους ήταν μεγαλύτερη από το αβάπτιστο. Έδειχναν τόσο φρέσκα που αυτοί που τα έτρωγαν είμαι σίγουρος πως θα ορκιζόταν ότι παρασκευάστηκαν προχτές. Αν λάβουμε υπόψη ότι οι περισσότερες βαφτίσεις πραγματοποιούνται την Κυριακή (το υποθέτω, καθώς η εκκλησία δεν μου παρέχει τέτοιου είδους στατιστικά στοιχεία), οδηγούμαστε στο καθόλα λογικό συμπέρασμα πως στο μυαλό των περισσοτέρων παριστάμενων και γευόμενων παστάκια σε βαφτίσεις, η ημέρα παρασκευής των παστακίων είναι η Παρασκευή.





Ένα παρόμοιο πρόβλημα με τα παστάκια, αντιμετώπισε και η επιστημονική κοινότητα με την Ντόλι (Πάρτον, ναι από εκεί πήρε το όνομα της). Το πρώτο κλωνοποιημένο πρόβατο, τη στιγμή της γέννησης του είχε την ηλικία της μητέρας του (6 περίπου χρόνων), καθώς τα κύτταρα λήφθησαν από ενήλικη ζώο. Παρόλαυτα έδειχνε ζωηρό, ευτυχισμένο και φρέσκο. Πέθανε μετά από 5-6 χρόνια ζωής, όταν συμπλήρωνε την προβλεπόμενη ηλικία φυσικού θανάτου των προβάτων.

Αναρωτιέμαι αν έχω και εγώ το ίδιο πρόβλημα καθώς όταν γεννήθηκα οι γονείς μου ήταν ήδη σαραντάρηδες και μόνο δύο, γιατί θα μπορούσαν να είναι τρείς αφού οι σαραντάρες ίσον με δυο εικοσάρες. Ίσως σε αυτή την ηλικιακή διαφορά να οφείλεται η εμμονή μου με το βίντατζ στοιχείο, στο οποίο συμβάλλουν και οι όγκοι έγχρωμων φωτογραφιών προηγούμενων δεκαετιών στα συρτάρια του πατρικού μου σπιτιού, η δυσπεψία μου με τα τεχνολογικά γκάτζετ, τα ατημέλητα μαλλιά μου. Πάλι καλά που δεν φοράω καμπάνες, πλέον.
Το περιβάλλον μου έπαιξε καθοριστικό ρόλο σε όλο αυτό που βλέπω σήμερα στον μικρό καθρέφτη του νιπτήρα του διαμερίσματος μου στην Θεσσαλονίκη και στον μεγάλο της κεντρικής εισόδου και του ασανσέρ.
Είμαι αυτός που είμαι χάρη στην χωροταξική κατανομή της πατρογονικής μου περιουσίας.
Αποδοχή κληρονομιάς. Κάτι σαν άνευ όρων παράδοση στην παράδοση γενεών και γενεών, γενναίων γονέων. Σαν να γεννήθηκα για να κλειστώ σε ένα αβγό. Αλλά κάπως πιο ευρύχωρο. Σαν μυρμήγκια, που ενώ η προηγούμενη γενιά έχει πεθάνει, αυτά συνεχίζουν να προσθέτουν διαμερίσματα στην αρχική φωλιά. Είχαμε το σπιτάκι του παππού, μετά το σπίτι δίπλα ακριβώς που έχτισε ο μπαμπάς όταν απολύθηκε από το στρατό, επάνω από όλα αυτά έχτισε πάλι ο μπαμπάς το σπίτι μετά που παντρεύτηκε και ευτύχησε να αποκτήσει οικογένεια και παιδιά, αγγελούδια, και γυναίκα με περιουσία και λίγα λεφτά. Αλλά κάπου εκεί οι ρουστίκ αναμνήσεις-επιλογές-αισθητική του πατρός μου ενώθηκαν με ασυγκράτητο πάθος με τις αναμνήσεις του από τα χρόνια στη Γερμανία [καθόλου τυχαίο το γέρ(-ο-)μανία, ούτε κάν μίλφ, GILF]. Όταν έτρωγε τα άκυρα από την προαναφερθείσα σύζυγο του παύλα μητέρα μου, και έτρεχε να ξενοπηδήξει (κυριολεκτικά) και να μαζέψει λεφτά για να ξενοπηδήξουν κάτι νταλικέρηδες τις αδερφές του, τέσσερις τον αριθμό, όχι οι νταλικέρηδες, οι αδερφές του.
Εκεί τον φαντάζομαι να μένει άναυδος με τις πανέμορφες...γερμανίδες βασικά, αλλά και με τις σπιταρόνες που θα χάζευε με τις ώρες. Θα έκανε όνειρα να μαζέψει πολλά λεφτά και να γυρίσει να χτίσει ένα τέτοιο σπίτι στην πατρίδα (τώρα κανονικά αν είχαμε ήχο θα ακούγαμε καζαντζίδη), ή, στην καλύτερη των περιπτώσεων να παντρευόταν καμμία μουνάρα γερμανίδα και να είχε τη σπιτάρα έτοιμη. Αλλά η ιστορία δεν έξελίχθηκε έτσι και το αποτέλεσμα ήταν η τριγωνική σκεπή που δεσπόζει στο πατρικό-εξοχικό μας σπίτι, που αρέσει πολύ στο Σίμο που ξέρει κάτι παραπάνω και λέει ότι είναι Νορβηγικό το στύλ αλλά το έχει συνδυάσει με ένα απογευματινό πάρτι με χόμ-μέιντ μοχίτο πρίν από μερικά χρόνια, και που ακόμα και ο πιο τρελός αρχιτέκτονας δεν θα μπορούσε να χτίσει κάτι επάνω σε αυτήν πέραν ίσως από μια σοφίτα. Ήρθε λοιπόν ο αγροτοκαλλιεργητής-παχυντής μόσχων απ'τα Βέροια, να επισκιάσει την οικοδομική ανάπτυξη της γενιάς μου. Η μήπως ήθελε να με αποτρέψει από το να εγκατασταθώ για πάντα εκεί κόβοντας μου όλους τους πόρους?

Χμ, αργώ πολύ να αποκρυπτογραφήσω τα νοήματα.
Αυτό μου συνέβαινε πάντα, ειδικά με τις γκόμενες.
Ενώ καταλαμβάνω το χώρο, έχω την κατοχή, στρώνω καλά το παιχνίδι και η ομάδα φαίνεται να πάει καλά, έχουμε πρόβλημα στην τελική προσπάθεια και απλά ανταλλάσουμε πασούλες, έξω, μα πολύ έξω από την μικρή περιοχή. Τα πέναλντι δεν μετράν στις συνολικές προσπάθειες και σε όσα φιλικά κατέβηκα απλά δεν έπαιξα. Ακυρώθηκαν.
Η επιθετική γραμμή φταίει γιατί είναι ομπσολέτ. Το πάει λάου λάου.
Ένας φίλος μου μου έλεγε ότι η καλύτερη κίνηση στο φλέρτ είναι να της πιάσεις το βυζί ή καλύτερα το μουνί σε ανύποπτη στιγμή.
Νιώθω σαν το σκύλο που περιέγραφε ο Χάρρυ Κλύν στις κασσέττες του πατέρα μου, που κυνηγάει το αυτοκίνητο και όταν το φτάσει δεν ξέρει τι να κάνει με αυτό.
Θα πρέπει να βιαστώ (Χάρρυ) και να αγοράσω ένα νέο άρωμα, να κάνω ένα μπάνιο (Κλύν) και να κατέβω στην γειτονιά να παίξω με τα κοριτσάκια...

σούνερ ορ λέιτερ

back in april...

ο κοκκώδης τύπος με την πρώτη επίσκεψη του σηματοδότησε την έναρξη του καλοκαιριού, και με την δεύτερη την λήξη. Μάρτυρας της εποχής το τζελάτο και τα ρούχα.
Άνοιξη πρός καλοκαίρι, ανατολικά πρός δυτικά, από επάνω πρός τα κάτω. Επαναληπτικότητα.
Συναισθήματα που παραπαίουν, σχέσεις που φθείρονται και εξαφανίζονται σαν αποτύπωμα αποπατήματος σε ηλικιωμένη λεκάνη τουαλέτας που το γάργαρο νερό σβήνει και παρασύρει βαθιά εκεί που δεν φτάνει φώς.
Σχήματα και πρόσωπα που δημιουργούνται, λάμπουν, αποφορτίζονται και έπειτα εξαφανίζονται.
Καθαρά και αντανακλαστικά τώρα, μόνο που δεν υπάρχει πια εκείνος ο μαγνήτης.
Αλυσίδα υποσυνείδητων επιρροών, εντοπισμός αφανών διαρροών, καθρεφτισμοί ναρκισσιστικών προβολών, δακρύβρεκτες διάρροιες φιλικών συναισθηματισμών.
Οι εμμονές μας είναι καπέλα που τα φοράμε και τα περιφέρουμε λατρευτικά. Μας εμποδίζουνε να δούμε λίγο ψηλότερα αλλά παρέχουν την ψευδαίσθηση ότι έχουμε καλή εικόνα του τι συμβαίνει γύρω μας. Αν το καπέλο σου, σου το <<φόρεσαν>> άλλοι, πιθανότατα δεν έχεις ιδέα τι χρώμα έχει και τι είδους είναι, μπορεί ακόμα και να μήν είναι το νούμερο σου. Ένα μικρό μπορεί να σε πιέζει και να παραμορφώνει τα εξωτερικά σου χαρακτηριστικά ενώ ένα μεγάλο μπορεί να περιορίζει ακόμα περισσότερο την ορατότητα και το βεληνεκές σου. Μπορεί να είναι βαρύ και να χάνεις την ισορροπία σου.
Αν το επέλεξες εσύ, μπορείς που και που να το βγάζεις και να το αφήνεις στο τραπέζι.
Δεν χρειάζεται να καθίσεις στον ήλιο, βρές μια σκιά, κάθισε και παρατήρησε.
Οι μύχιες επιθυμίες είναι ζοχάδες στο κώλο. Υπάρχει μια ιστορία με ένα σπουδαίο τύπο που τον επισκέπτονταν πλούσιοι καλοφαγάδες (κουραδομηχανές τους έλεγε ο ίδιος) και του ζητούσαν να τους βρεί εκείνο το φυτό που θεραπεύει τους ζοχάδες. Το έκανε με χαρά, για όλους τους άλλους, ποτέ όμως δεν κοίταξε λίγο τον εαυτό του και τους δικούς του ζοχάδες. Πέθανε υποφέροντας.
Μην καταπιείς τίποτα χωρίς σκέψη, βγάλε το καπέλο, γύρισε το ανάποδα και κοίτα μέσα. Είναι πιο βαθύ από ότι νομίζεις. Μην κοιτάς μόνο το κώλο σου αν και αυτός είναι πολύ πιο βαθύς από ότι νομίζεις.
Προσπάθησε να βγάλεις και να πετάξεις το καπέλο, να το δαγκώσεις, να το σκίσεις, να το πατήσεις, να το ισοπεδώσεις.
Αλλιώς μπορείς να το βάλεις στο κώλο σου.

Θα ένιωθαν άβολα πολλοί οικείοι μου αν έβλεπαν τις αναζητήσεις μου στο διαδίκτυο.

Έξοδος χωρίς αποθήκευση παρακαλώ.

Milli Vanilli

Τυχαίνει ωραία πράγματα, παλιά, του παρελθόντος, να κρύβουν μέσα τους θαμένους, συχνά πεθαμένους θησαυρούς. Το περιοδικό που αγόραζα μικρό "αγόρι" σαν ήμαν κι εγώ, είχε δώρο αυτοκόλλητα από ένα, μεταξύ άλλων, πολύ κούλ συγκρότημα των 80's.
Τρομερό ύφος τα παιδιά με βίντεο κλίπ σταθμούς (τραίνων) στην ιστορία της μουσικής.
Απλοί στην εμφάνιση, με συχνά ατημέλητο λούκ, εκπρόσωποι των παιδικών μου φιλοσοφικών αναζητήσεων για την προέλευση των ειδών, τη σχέση του ανθρώπου με τον πίθηκο, στο οποίο συνέβαλε τα μέγιστα και ο Ζάρκο Πάσπαλιε, και την κληρονομικότητα των κατσαρών τριχών, παραμένουν κολλημένοι στο προσκεφάλι του κρεβατιού μου ακόμα και σήμερα.

Είναι καιρός να αλλάξω κρεβάτι δηλαδή, στρώμα τουλάχιστον. Νομίζω μια σπείρα του στρώμα πιέζει τα πλευρά μου τόσο πολύ, που αργά η γρήγορα θα εισχωρήσει στο στήθος μου και θα αποκτήσω εκείνο το μηχανισμό με το ελατήριο στο κουτί-έκπληξη από τα παιδικά καρτούν, αλλά αντί για γροθιά-γάντι του μπόξ θα έχει πάνω την καρδιά μου. Θα είμαι έξω καρδιά δηλαδή.

Ένας παλιός λατερνοπαίχτης, παππούς, με γαριασμένο πρόσωπο, έλεγε προχτές σε μια σειρά της ετ σχετικά με επαγγέλματα, ότι αν σε ρίξουνε χαστούκι και αν ακόμα σε σακατέψουν, αυτόν που στο έριξε να του μιλάς ευγενικά και γλυκά.
Εσύ θα πονέσεις μια φορά, αυτός θα καίγεται μια ζωή. Δεν ξέρω αν συμφωνώ.
Μάλλον όχι.
Σίγουρα δεν θα γυρίσω και το άλλο μάγουλο.
Απ' αυτό το πλευρό θα κοιμάμαι. Κρεβάτι μπορεί να μην αλλάξω, και να το έχω ξέστρωτο, αλλά μπορώ να κοιμάμαι σε άλλα κρεβάτια, ή και στο σαλόνι της μαμάς μου.
Έχει δύο ντιβάνια με πολύ σκληρό στρώμα που μηχανικά κάθε φορά που κοιμάμαι σε ένα απο αυτά, σηκώνω τα τρία μαξιλάρια που αποτελούν το διάκοσμο του, και τα τοποθετώ στην παλιά κουνιστή καρέκλα της γιαγιάς. Το ένα απεικονίζει φάλαινες. Έπειτα αφαιρώ τα δυο μαξιλάρια που αποτελούν την πλάτη του. Τοποθετώ το ένα όρθιο πλάι στην καρέκλα και το άλλο, αυτό που βρίσκεται προς τη φορά που αυθαίρετα έχω ορίσει προσκέφαλο μου, και γειτνιάζει στο εντοιχισμένο κάθισμα δίπλα στο τζάκι, το σέρνω προς τα εκεί, έτσι ώστε να εμποδίζει την ολίσθηση προς αυτό του μαξιλαριού μου.

Κοιμάμαι εκεί από τότε που αποφάσισα να τραβήξω το καζανάκι και να γεμίσω το παιδικό μου κρεβάτι με αποκόματα πρόσφατων, μέχρι στιγμής, εφημερίδων.
Σηκωνόμουν από το σαλόνι και πήγαινα στο δωμάτιο, αφού είχα επαναφέρει την τάξη στο ντιβάνι, για να κατηγοριοποιήσω εκ νέου τα αποκόματα μου. Και εκεί, πάνω στο κρεβάτι που έχω περάσει τις περισσότερες νύχτες της ζωής μου υπό το βλέμμα του Πάσπαλιέ (ΠΑΣΠ, πάς παλιέ, λελέ), με τις ταυτότητες από τις γάτες που είχα φιλοξενήσει στη ζωή μου, μερικά φθαρμένα αυτοκόλλητα δώρο από το αγόρι και το μπλέκ, αμέτρητα φέικ όνειρα και μερικές σεξουαλικές συνευρέσεις με γυναίκες, αλλά κυρίως μόνος μου, έλαβε χώρα μια λειτουργία του εγκεφάλου μου, απο τις λίγες ενδιαφέρουσες που του έχουν απομείνει, η λεξιπλασία. Λεξιπλασί φιξιονέλ.

Μια ματιά στο προσκέφαλο του κρεβατιού και άλλη μια στο απόκομα της εφημερίδας. Τττττρρρρρρρ........Mill-i Van.illi-(c). Ιβάν Ίλιτς




Μπορεί οι Μύλοι Βάν Ύλη, να μην έχουν πολλά να μου πούν πλέον, το αναδημοσιευμένο απόσπασμα προλόγου του Σάκς από την ιταλική έκδοση του βιβλίου της Martina Kaller-Dietrich «Vita di Ivan Illich» (Edizioni dell' Asino, 2011), ήταν κατούρημα στα ιερά χώματα της αθώας ψυχής μου. Οι απόψεις για το θάνατο των γεωργικών πολιτισμών, κλωτσά στα αχαμνά.

Τον αγάπησα και ας ήταν νεκρός, όπως οι γάτες, οι αναμνήσεις και ο Πάσπαλιε.

Δεν έχω να προσθέσω κάτι άλλο εκτός του ότι γνωρίζω ότι είμαι δυσλειτουργικός, κατά κάποιον τρόπο.

ερωτήσεις

Ρώτησα ένα αγνωστικιστή, πού τοποθετείται στην κλίμακα αθεϊσμού από το 0 έως το 7,
με το 7 να είναι απόλυτα άθεος.
Μου απάντησε ότι το 7 είναι ο αριθμός του χριστού και ότι δεν μπορεί να αντιπροσωπεύει τον απόλυτα άθεο.
Με μπλόκαρε ακόμα περισσότερο όταν μου αντιπαρέθεσε, ότι είναι σαν να ρωτάς κάποιον χριστιανό, πού τοποθετείται
σε κλίμακα σατανισμού από 0 έως 666,
με το 666 να είναι ο απόλυτα μή σατανιστής.

Έχουν πλάκα αυτοί οι αγνωστικιστές, είναι και καλά παιδιά, και περάσαμε ωραία εκείνο το απόγευμα.

P.S. (play station): ο αδερφός μου απάντησε, μετά από άγουρη σκέψη: 3,5, δηλαδή ή υπάρχει ή δεν υπάρχει.

Ηλιακή Ανεργία

Δηλαδή?

Τώρα βρέθηκε το αντίδοτο στην ανεργία.

Ηλιακοί συλλέκτες.

Οχι αυτοί.
Οι άλλοι, της παραλίας, άνεργοι, άεργοι και ενεργοί πολίτες που καταλήγουν να επιστρέφουν νέγροι, μετά από οχτάωρα στις ξαπλώστρες, οχτάευρα για μοχίτο και οχταπόδια ξυδάτα. Μερικά κασόνια μπύρες, σε παγολεκάνη ίνοξ.
Η μπύρα έχει ανέβει πολύ στην εκτίμηση (τιμή) των καταστηματαρχών για να σερβίρεται εν είδει σαμπάνιας, ή εγώ είμαι παράξενος?
Νερά, πολλά νερά, παγάκια, τασάκι, ομπρέλα, ξαπλώστρες με σεβαστό μικροβιακό φορτίο, ταγγισμένα λάδια όχι λόγω τάγκα (αν το γράφω σωστά), ταγκιές χένας, κορμαρίες με ξυρισμένα κεφάλια, χέρια πόδια αρχίδια μύδια σαγανάκι, σαγιονάρα, μαγαζάκι, πλανόδιο πολυφυλετικό.

"Killing (grilling) an arab" στο μυαλό των χειρότερων, που απαρνιούνται το λουκουμά προερχόμενο από μαύρη εργασία.
Πληρώνεις φόρους και αξίζεις μια θέση στο λεωφορείο, στην παραλία, στον ήλιο (ήλιωτας).

Κορίτσια στο Πήλιο, αδερφές μου στο Πήλιο αλλά και το Άμστερνταμ δεν είναι κακή ιδέα για αυτό το Σαββατοκύριακο.

Επιδοτήστε με να μαζεύω ήλιο.

Παλαιότερα οι επιχειρηματίες είχανε φορτώσει όλες τις δουλειές στους μισθωτούς σκλάβους, γιατί στα πλαίσια της ανάπτυξης, εισέπραταν χρήματα για να κάθονται περισσότερες ώρες στο καφενείο ή το κωλόμπαρο και να διευρύνουν το πολιτιστικό και πνευματικό τους υπόβαθρο, συλλέγοντας προσωπικές εμπειρίες, αποκυήματα της φαντασίας καλλονών, σχετικά με τα καθεστώτα του ανατολικού μπλό(γ)κ, την ώρα που οι υπάλληλοι "πασπαρτού" έκαναν τα πάντα για σένανε μεσιέ. Messy, (lionel) ε?

Τώρα ακόμα ένα κίνητρο για άνεργους ηλιακούς συλλέκτες, στη χώρα που τον μήνα Αύγουστο έχει το υψηλότερο ποσοστό ηλιοφάνειας, στο οποίο συμβάλλουν και οι επιλαδωμένοι ΚΔΟΑ που ξεχύνονται στις παραλίες με τις αμαξάρες τους που και αυτές τις έχουν περάσει στον αλειφαδόρο νωρίτερα, και παράλληλα την υψηλότερη κατανάλωση ρεύματος σε συγκριση με τους άλλους μήνες του χρόνου.

Και του χρόνου με υγεία καλέ κυρία, που έχεις και εσύ ανάγκη όπως όλοι μας.

Η ανακάλυψη της Αμερικής.

Θα καθόμαστε και θα στρέφουμε την ξαπλώστρα προς την κατεύθυνση του ήλιου για να πέφτουν όλο και περισσότερες ακτίνες του ήλιου. Φωτοτροπισμός, όπως οι ηλίανθοι, ηλιοτρόπιο. Γνωστός ο καρπός του και ώς πασατέμπο, για να περνάς την ώρα σου δηλαδή.
Ποιά 15 λεπτά στα φώτα της δημοσιότητας, αυτό που μας ενδιαφέρει τώρα είναι πόσα λεπτά κάνει η κιλοβατώρα που θα πουλάμε στη ΔΕΗ, δεηθώμεν, daydreamers, ονειροβάτες γιούζ ιτ όρ λούζ ιτ. Ακριβώς_Ακριβός, όπως ο χρόνος σου.

"Είναι ακριβή η επένδυση χωρίς επιδότηση", ενώ δεν είναι η τζιπάρα που αγόρασες βρε κούκλε μου?

Κάτσε Βάλτα Κάτω. Όχι πολύ κάτω, για να τα βλέπεις.
Πανάκεια, όχι διαφημιστικά για να καθαρίζεις τα γυαλία ηλίου σου, για να μην πώ μαλακία, μαλάκια αν θέλετε καλαμαράκια.

Θα περάσεις το χρόνο σου ευχάριστα, θα πάρεις και την επιδότηση, θα κάνεις και τις διακοπές σου.

Ο αδερφός μου είχε αγοράσει πέρυσι, μήνες πριν την ημέρα της συναυλίας , εισητήρια για τους U2, ήταν άνεργος και έψαχνε δουλειά. Λίγες μέρες πριν τη συναυλία τον καλέσαν για συνέντευξη. Είναι τέτοιος άνθρωπος που δεν θα έχανε με τίποτα... τη συνέντευξη.
Και έτσι έγινε.

Ο γύρος του κόσμου για τρείς κι εξήντα.

360 Tour

U2? και πόσοι ακόμα.

Πιές: Νέα ορολογία. Πορνοτροπισμός: Οι βαρώνοι των εκδιδόμενων γυναικών πραγματοποιούν πολύ καλά σχεδιασμένες κινήσεις-τούρς(ί) (τράφικιν) ανά την Ελλάδα, σύμφωνα με τις περιόδους που γίνονται οι πληρωμές των αγροτοκαλλιεργητών από τους αρμόδιους δημόσιους φορείς. Που πληρώνει αυτό το μήνα ο ΟΠΕΚΕΠΕ. Αχαΐα? Δώσε φόρτωμα στα λεωφορεία και τις λίμος. Και έτσι πάει.

μΠήλιο (Γιόρ Μάδερ Ιζ α Μπίτσ)

Μάνα είναι μόνο μια,
σαν τη Χαλκιδική πουθενά,
αλλά και αν δεν πας Πήλιο το καλοκαίρι είναι σαν να τρώς
φασολάκια χωρίς φέτα!

Μπορεί να πάς και δυο φορές, και τρείς και δεκατρείς, όπως όταν έχεις χωρίσει με τη γκόμενα σου και επειδή δε σου κάθεται καμμία άλλη γκόμενα, πηγαίνεις για τελευταία φορά μαζί της. Ναι καλά.
Η όταν δεν βρίσκεις εισητήρια για το νησί που ονειρευόσουν από τον προπέρσινο χειμώνα και καταλήγεις να λές: δε πάμε Πήλιο που το ξέρουμε και είναι και τέλεια?

Ναι λοιπόν, Πήλιο. Και γιατί όχι Μπήλιο, όπως Μπάοκ. Ακόμα ακόμα και Μπήλιω, Τσουκαλά αλλά όχι το γάυρο γιατί είπαμε πάοκ. Αυτή τη χαρακτηριστική βλάχο-μικρασιάτισα με την προφορά αλά φρανσέζ. Μελαχρινή και ασπρουλιάρα. Μεσάτη. Λίγο χαζή, αλλά σοβαρή στην εμφάνιση και στη δουλειά της. Κάποιοι μπορεί να την έλεγαν και σέξι, δεν είναι πάνω από πεντέξι, αλλά μέχρι εκείνη την ώρα θα έχει τελειώσει και η εκπομπή της.

Γαλλικά.

Πρεστίζ, σομμελιέ, αβάν γκάρ, σκαμπό.

Λάθος. Το σκαμπό, προέρχεται από το αρχαίο ρήμα Σκαμπέω (όχι μπέο) που αργότερα έγινε Σκαμπώ για λόγους ευφωνίας αλλά και άνεσης. Λέγεται μάλιστα ότι πήρε το όνομα του από τον σκαραβαίο, λόγω ενός ασιατικού ιδεογράμματος που αναπαριστούσε ένα σκαραβαίο να κάθεται σε μια πέτρα, σαν πούφ. Μπορεί και να ήταν αρμαδίλλος.
Τέλος πάντων φανταστείτε τον Κραουνάκη καλεσμένο στο "έχει γούστο" και καθισμένο σε σκαμπουδάκι. Αυτό ακριβώς αναπαριστούσε.

Επομένως, το Μπήλιω, θα αναφέρεται από εδώ και στο εξής σαν ρήμα που περιγράφει αυτό που άλλοι αποκαλούν λανθασμένα Πήλινγκ.

Εκδρομή και διακοπές στο Πήλιο.

ΠΙΕΣ: i) Το να πηγαίνεις με την πρώην σου και το να τρώς φασολάκια, θα εξακολουθήσει να λέγεται: ταπεράκι.
ii) Μάδερ